Informujemy, iż serwis wykorzystuje ciasteczka (ang. cookies), które usprawniają jego działanie. Dalsze korzystanie z naszej strony, bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej oznacza, iż użytkownik akceptuje stosowanie plików cookies. W każdej chwili użytkownik może wyłączyć ten mechanizm w ustawieniach swojej przeglądarki. Więcej...

ABC WspólnotyPrzyjdźKalendarz

 

ABC WSPÓLNOTY

1) Co oznacza nazwa "Woda Życia"?

Nazwa „WODA ŻYCIA” nawiązuje do symboliki biblijnej oznaczającej Ducha Świętego.
„A Duch i Oblubienica mówią: Przyjdź!
A kto słyszy, niech powie: Przyjdź!
I kto odczuwa pragnienie, niech przyjdzie,
Kto chce, niech wody życia darmo zaczerpnie.”
(Ap 22, 17)

Jest to dla nas zaproszenie, aby gromadzić się blisko Jezusa i otwierać się na Wodę Życia, czyli na Ducha Świętego.

2) Dla kogo jest ta wspólnota?

Jesteśmy akademicką wspólnotą ewangelizacyjną. Nie oznacza to jednak, że wejść do wspólnoty mogą jedynie studenci. Nasza wspólnota skupia zarówno osoby studiujące, absolwentów, osoby młodsze i starsze, kobiety i mężczyzn, rodziny i małżeństwa. Zapraszamy każdego, który szuka w życiu czegoś więcej, chce odnaleźć sens, pragnie nawiązać, pogłębiać swoją relację z Bogiem, poznać Go bliżej, budować swoje życie na Nim i z Nim. Wspieramy się wzajemnie na tej drodze - wspólną modlitwą, przyjaźnią, radą, świadectwem własnego życia. Tworzymy rodzinę.

3) Jaki jest charyzmat tej wspólnoty?

Charyzmatem wspólnoty jest ewangelizacja, skierowana szczególnie do środowiska akademickiego. Wspólnota istnieje na terenie parafii św. Jakuba, gdzie w ciągu roku akademickiego mieszka kilka tysięcy studentów. Na spotkania wspólnoty przychodzą także osoby z różnych stron Warszawy i spoza stolicy.

Jako wspólnota ewangelizujemy przy pomocy metody oikos, a każdy z nas świadczy o Panu w naszych rodzinach, środowiskach uczelni czy pracy, wśród sąsiadów i znajomych. Uczymy się jak to robić, aby ewangelizacja była naturalna, autentyczna i skuteczna. Większość z nas przyszło do wspólnoty, bo zostaliśmy przyprowadzeni przez osoby, w których oikos żyliśmy.

4) Na czym polegają spotkania wspólnoty?

Wspólnota spotyka się raz w tygodniu, we wtorek. Mamy miesięczny cykl spotkań. Na początku miesiąca mamy Eucharystię - źródło i szczyt naszej wspólnoty. Tydzień później mamy konferencję i Adorację. W trzecim tygodniu miesiąca odbywają się przedłużone spotkania grupek, a w ostatnim tygodniu odbywa się wieczór chwały połączony z modlitwą wstawienniczą. Dokładne informacje znajdziesz w rocznym kalendarzu spotkań.

Stałym elementem naszych spotkań jest wspólna modlitwa charyzmatyczna, a więc pieśni chwały, modlitwa w językach, uwielbienie Boga w modlitwie litanijnej, a także wspólnej. W zależności od charakteru spotkania wspólna modlitwa może mieć mniejsze lub większe natężenie. W modlitwie otwieramy się na działanie Ducha Świętego i to On nas prowadzi. Nad całością modlitwy czuwa osoba prowadząca oraz zespół muzyczny.

Więcej o spotkanich wspólnoty...

5) Czym są małe grupki - komórki?

Są to grupy 5-12 osób, w których poszczególni członkowie wspólnoty spotykają się, dzielą się świadectwem życia oraz ewangelizują swoje środowisko. Każda osoba wchodząca do naszej wspólnoty zostaje przypisana do konkretnej grupki. Każda grupka ma świętego patrona oraz animatora – osobę odpowiedzialną za jej funkcjonowanie.

Termin "komórka" odnosi się do biblijnego opisu Kościoła, będącego Ciałem Chrystusa, a więc pokazuje, że nawet jako małe grono kilku osób jesteśmy częścią całej wspólnoty Kościoła Powszechnego, przyjmując tym samym na siebie to, czym żyje Kościół, a więc pragnienie przybliżania się do Pana, a także świadczenie o Nim w naszym oikos.

Grupki spotykają się co tydzień we wtorek zaraz po zakończeniu spotkania wspólnoty, a także raz w miesiącu na spotkaniach domowych.

6) Jak wygląda wejście do wspólnoty?

Wystarczy przyjść na dowolne wtorkowe spotkanie wspólnoty i w momencie, gdy zapraszamy nowe osoby do pokazania się (czynimy to co tydzień) ujawnić się i wziąć udział w osobnym spotkaniu "Pierwszych kroków" wprowadzającym osoby, które są z nami pierwszy raz w rzeczywistość "Wody Życia". Podobne spotkanie odbywa się, gdy nowa osoba przyjdzie na spotkanie wspólnoty po raz drugi. Następnie osobie tej przydzielana jest grupka i animator, który kontaktuje się z nią i informuje o miejscu spotkań grupki (w kościele).

Wraz z pojawieniem się po raz pierwszy na spotkaniu grupki (a więc na trzecim spotkaniu) nowa osoba jest formalnie uznawana za członka wspólnoty. Wiąże się to z wpisaniem na listę członków wspólnoty i przesyłaniem co tydzień wiadomości z aktualnościami wspólnotowymi. Wejście do wspólnoty upoważnia też do zaangażowania się w jej działania (diakonie, rekolekcje itd.), a także do uczestniczenia w listach mailowych.

7) Czym są Rodziny Wody Życia?

Od początku swojego istnienia wspólnota jest dla nas miejscem odkrywania powołania. Budowanie rodziny, do którego wzywa Pan większość z nas, niesie za sobą wielkie wyzwania i potrzebę głębokiego zaufania Jego prowadzeniu. Dlatego już kilka lat po powstaniu ,,studenckiej Wody Życia", w 2002 roku wyodrębniła się wspólnota rodzin powstałych z małżeństw zawieranych we wspólnocie. Mieliśmy osobne spotkania i formację dostosowaną do stanu życia małżeńskiego. Spotykaliśmy się w kręgach małżeńskich. Obecnie w Wodzie Życia są już 4 wspólnoty rodzin, oznaczone literami A, B, C oraz D. Każda z nich skupia rodziny o zbliżonym stażu małżeńskim i wieku dzieci. Każda z nich jest otwarta na nowych członków i ewangelizuje metodą oikos. Nasze rodziny same prowadzą wiele inicjatyw ewangelizacyjnych, m.in. kurs małżeński. 

Jeśli jesteście małżeństwem i szukacie relacji z Bogiem lub chcecie ją pogłębiać, jeśli chcielibyście poznać nasze rodziny, przyjść na nasze spotkania (odbywają się one według osobnego kalendarza) - serdecznie zapraszamy! Więcej o nas...

 

SŁOWNICZEK POJĘĆ WSPÓLNOTOWYCH


a) CHARYZMAT WSPÓLNOTY

charyzmat - z gr. charisma oznacza "bezinteresowny dar". Nie jest więc udzielany za zasługi, nie jest żadnym wyróżnieniem jak potocznie się to odbiera. Jest darem ku zbudowaniu Kościoła. Charyzmatu więc nie można się ani nauczyć, ani kupić (Dz 8,18-23). KKK 799: "Charyzmaty, zarówno nadzwyczajne, jak również proste i zwyczajne, są łaskami Ducha Świętego, bezpośrednio lub pośrednio służącymi Kościołowi" .

Przez "charyzmat wspólnoty" rozumiemy szczególny dar, którego Duch Święty udziela wspólnocie celem realizowania konkretnego zadania w Kościele. Może to być charyzmat posługi w szczególnym środowisku, konkretna metoda ewangelizacji, charyzmat modlitwy wstawienniczej, posługi w misjach itd. Charyzmatem wspólnoty Woda Życia jest ewangelizacja według metody oikos, a więc ewangelizacja podejmowana przez członków wspólnoty w ich najbliższym środowisku: w rodzinie, w pracy, na uczelni, wśród sąsiadów, znajomych i przyjaciół. Szczególnym rysem tego charyzmatu jest położenie akcentu na ewangelizację środowiska akademickiego.

oikos - greckie słowo określające domostwo, dom, rodzinę, środowisko, miejsce zamieszkania. Wielokrotnie zostało użyte w Nowym Testamencie. Rozważmy na przykład fragment z Dz 10-11 opisujący powołanie setnika Korneliusza: „W Cezarei mieszkał pewien człowiek imieniem Korneliusz, setnik z kohorty zwanej Italską, pobożny i „bojący się Boga” wraz z całym swym domem (oikos) (Dz 10,1-2). Otrzymał on polecenie wezwania Piotra do swego domu. „Korneliusz oczekiwał ich, zwoławszy swych krewnych i najbliższych przyjaciół” (w. 24). Piotr pouczył Korneliusza, „jak zbawisz siebie i cały swój dom (oikos)” (11, 14). Podobnie było w przypadku Zacheusza, który zaprosił Jezusa do swojego domu (Łk 19,1-10): „Zacheuszu, zejdź prędko, albowiem dziś muszę się zatrzymać w twoi domu” (oikos). W czasie uczty w domu Zacheusza, gdzie zebrali się jego przyjaciele – znienawidzeni przez Żydów poborcy podatków – Jezus powiedział: „Dziś zbawienie stało się udziałem tego domu (oikos)… Syn Człowieczy przyszedł szukać i zbawić to, co zginęło” (w. 9).

zarzucanie sieci – synonim ewangelizowania, zdobywania ludzi dla Królestwa Bożego, mówienia o Jezusie, głoszenia dobrej nowiny. Porównanie to pochodzi od słów samego Jezusa, który do Szymona, rybaka, mówi: ,,Nie bój się, odtąd ludzi będziesz łowił.'' (patrz też: Łk 5, 1-11). Wielu spośród Apostołów było rybakami. Pierścień papieski nazywany jest pierścieniem rybaka, a Kościół jest często ukazywany jako łódź, która na oceanach świata łowi ludzi dla Królestwa Bożego. Znakiem rozpoznawczym pierwszych chrześcijan był symbol ryby (ichtis, z gr. ἰχθύς, ΙΧΘΥΣ).

ewangelizowanie - słowo ewangelizacja pochodzi od greckiego euaggelizein – głosić dobrą nowinę. Dobra Nowina to Ewangelia o Królestwie Bożym, które Jest wśród nas. Ukazywanie, że Jezus żyje i jest Twoim Panem i Zbawicielem. Ewangelizacja jest to przekazywanie Jezusa Chrystusa. Więcej...

kerygmat – źródłosłowem kerygmatu są dwa greckie wyrazy: κήρυγμα, ogłoszenie, proklamacja; κήρυκες /kerykes/ herold; κηρύσσω głoszę, krzyczę. Kerygmat t jest pierwszym „przepowiadaniem” (nazywany też „pierwszym głoszeniem”) o miłości Boga do człowieka, o grzechu, zbawieniu w Chrystusie, o konieczności przyjęcia Go przez wiarę jako Pana i Zbawiciela, o Duchu Świętym oraz o tajemnicy Kościoła.

Kerygmat to pewnego rodzaju działalność apostolska, głoszenie podstawowych prawd wiary, ale w specyficzny sposób. Sposób przekazywania nauki Jezusa jest zaczerpnięty ze starożytnej Grecji. W mieście – państwie Ateny mieszkańcy gromadzili się na oficjalnych zebraniach, które nazywano εκκλησία (ekklesia). Takie spotkanie było wcześniej obwieszczane obywatelom poprzez odpowiednich heroldów - κήρυκες (kerykes). Zgromadzeni mężczyźni wysłuchiwali nauk i włączali się w dysputy o ważnych dla polis sprawach. Taki model nauczania przyjęli w Jerozolimie apostołowie, którzy uważali się za heroldów Króla Izraela. Ich celem było głoszenie słowa Boga i zebranie wyznawców Chrystusa. Podobną funkcję pełniło u Żydów czytanie Pisma w synagogach. W Nowym Testamencie tym terminem określano przepowiadanie Jezusa o nadchodzącym królestwie Bożym, a także głoszenie Jego uczniów o zbawieniu, jakiego Bóg dokonał w Jezusie i o jego dostępności dla każdego, kto uwierzy (bez warunków wstępnych tzn. bez uprzednich zasług).

b) SZCZEGÓLNE OSOBY I GRUPY WE WSPÓLNOCIE

Pasterz – kapłan opiekujący się wspólnotą. Odpowiada za wspólnotę przed Kościołem. W przypadku naszej wspólnoty pasterzem jest założyciel wspólnoty – ks. Roman Trzciński. Podejmuje wszystkie kluczowe decyzje dotyczące działania wspólnoty związane m.in. z: programem duszpasterskim wspólnoty (spotkania, rekolekcje, formacja), nadawaniem lub odebraniem statusu członka wspólnoty, powoływaniem odpowiedzialnych czy formami zaangażowań wspólnoty (akcje, udział w wydarzeniach kościelnych).

Więcej informacji o naszym Pasterzu... 

Moderator – członek tzw. diakonii moderacji, czyli grona doradczego pasterza wspólnoty. Diakonia ta liczy około 12 osób. Moderatorzy spotykają się raz w tygodniu, na modlitwie i naradzie, w środy w Sali Duszpasterstwa Akademickiego (tzw. kawiarence). Grono to skupia odpowiedzialnych za kluczowe obszary funkcjonowania wspólnoty. Pod przewodnictwem pasterza rozeznaje, podejmuje i czuwa nad realizacją ważnych dziedzin życia wspólnoty m.in.: nad przygotowaniem rocznego kalendarza spotkań, rekolekcji i wyjazdów wspólnotowych; przebiegiem i oprawą spotkań, ewangelizacji czy akcji; administrowaniem bazy członków wspólnoty, a także stron internetowych oraz list mailowych; przydziałem nowych osób do grup, powoływaniem animatorów, odpowiedzialnych diakonii itp. Stanowi też wspólnotę modlitwy ogarniającej całą wspólnotę.

Podczas spotkań wspólnoty moderatorzy znajdują się, o ile ich funkcja nie wymaga inaczej, razem z pasterzem w prezbiterium kościoła. W razie nieobecności pasterza prowadzenie spotkań wspólnoty przechodzi na moderatorów lub inne osoby wskazane przez pasterza.

Kontakt do członków moderacji... 

Animator – osoba odpowiedzialna za małą grupkę/komórkę wspólnotową. Odpowiada za organizację i przebieg spotkania grupki, czuwa nad wzrostem poszczególnych członków i prowadzi komórkę do podziału. W razie trudności, czy wątpliwości dotyczących funkcjonowania we wspólnocie – pierwsza osoba, do której warto się zwrócić z pytaniem. Animatorzy są członkami Przymierza.

Opiekun animatorów – osoba wspierająca określoną grupę animatorów we wspólnocie. Raz na kilka tygodni spotyka się z przypisanymi sobie animatorami celem dzielenia się sytuacją grupki. Opiekunowie są gronem doradczym moderacji.

Przymierze – szerokie grono osób odpowiedzialnych za życie wspólnoty i odkrywających wspólnotę, jako miejsce swojego wzrostu i zaangażowania w Kościele. Wejście w Przymierza odbywa się raz lub dwa razy w roku: zwykle pod koniec Okresu Wielkanocnego. Członkowie Przymierza podejmują się zachowania Reguły Przymierza, porządkującej życie duchowe, relacje wspólnotowe i zaangażowanie we wspólnocie. Przymierze spotyka się w każdy wtorek o 19.00 (poza czasem wakacji), oraz raz w miesiącu w sobotę. Raz w roku Przymierze uczestniczy w kongregacji wspólnoty.

Diakonia – Pojęcie "diakonia" w języku greckim oznacza służbę (gr. Διάκονος, diákonos,‘sługa’). We wspólnocie przez diakonię rozumiemy jedną z grup w sposób szczególny odpowiedzialną za pewne obszary jej działania np. podczas spotkania wspólnoty posługują diakonie: uwielbienia (śpiew i muzyka), techniczna (nagłośnienie, bezpieczeństwo), moderacji (prowadzenie spotkania) itd. Wiele działań wspólnoty skierowanych "na zewnątrz" prowadzonych jest w diakoniach, np. w diakonii ewangelizacji (rekolekcje ewangelizacyjne), diakonii Kursów Alfa, diakonii misyjnej czy diakonii miłosierdzia. Diakonia jest miejscem służby drugiemu człowiekowi i całej wspólnocie. Jest też miejscem naszego wzrostu. Lista diakonii w naszej wspólnocie.

Grupka/komórka – Grono od kilku do kilkunastu osób stanowiących podstawową jednostkę funkcjonalną wspólnoty. Cała wspólnota podzielona jest na komórki i przynależność do komórki jest warunkiem koniecznym bycia członkiem wspólnoty. Komórki spotykają się na zakończenie spotkań wtorkowych na modlitwie i dzieleniu, a także raz w miesiącu – na spotkaniach domowych. Celem tych spotkań jest wzrost z bliskości z Panem, tworzenie mostów przyjaźni we wspólnocie, podejmowanie wspólnych zaangażowań, a przede wszystkim – podejmowanie konkretnego zaangażowania w ewangelizacji oikos tak, by grupka wzrastała liczebnie aż do podziału (tzw. pączkowania).

Odpowiedzialni – Terminem tym określani są przede wszystkim moderatorzy. W wyjątkowych sytuacjach może on jednak dotyczyć szerszego grona osób i obejmować – opowiedzianych za diakonie, prowadzących spotkanie modlitewne, ewangelizację itd. Każdy animator jest "odpowiedzialnym" w swojej grupce, a wobec całej wspólnotę gronem odpowiedzialnych jest "Przymierze".

Wstawiennicy – Osoby posługujące modlitwą wstawienniczą. W pierwszej kolejności termin ten obejmuje członków diakonii modlitwy wstawienniczej. W ścisłym sensie jest on zarezerwowany dla członków tej diakonii oraz dla osób włączonych do posługi modlitwą wstawienniczą za wiedzą i zgodą pasterza wspólnoty (lub osoby przez pasterza wskazanej), na przykład podczas ewangelizacji czy rekolekcji o uzdrowieniu wewnętrznym.

Termin "wstawiennika" jest (podczas naszych spotkań) stosowany także w szerszym kontekście – wobec całego Przymierza, które podczas wtorkowego spotkania z modlitwą wstawienniczą (raz w miesiącu) modli się w parach za proszące o taką modlitwę osoby z całej wspólnoty; czy wobec każdej innej osoby, która modli się za inną osobę w otwartości na wolę Bożą i w jedności ze wspólnotą np. podczas wtorkowego spotkania, gdy modlimy się za narzeczonych, czy podczas modlitwy o Ducha Świętego w mniejszym gronie, na przykład w małej grupce.

Patroni – każda mała grupka/komórka ma świętego patrona, za pośrednictwem którego może i powinna powierzać Bogu swoją działalność i wzrost. Patronami pierwszych dwunastu komórek wspólnoty było dwunastu Apostołów. Grono to liczy obecnie ponad stu świętych i błogosławionych.

C) SPOTKANIA WSPÓLNOTY

Eucharystia wspólnotowa – źródło i szczyt życia wspólnoty. Sprawowana raz w miesiącu podczas spotkania wtorkowego o 20.00 jest najważniejszym wydarzeniem w miesięcznym kalendarzu "Wody Życia". Ma miejsce zwykle na początku miesiąca. Podczas Eucharystii wspólnotowej Pasterz wspólnoty modli się w intencji osób z naszych oikos, które wpisujemy na kartkach przed rozpoczęciem liturgii.

Słowo Boże – terminem tym określamy fragment Pisma Świętego, jak również całe Pismo Święte. Sama Biblia oraz Tradycja Kościoła jako Odwieczne Słowo Boga – LOGOS - wskazuje samego Chrystusa. Z tego względu we wspólnocie Słowo Boże ma centralne miejsce, ponieważ to Pan mówi przez nie do nas. Stawiając Słowo Boże w centrum stawiamy w centrum samego Chrystusa. Słowo Boże jest odczytywane i komentowane przez Pasterza wspólnoty w Eucharystii oraz podczas podczas spotkań modlitewnych. We wspólnocie istnieje także praktyka dzielenia się Słowem, a więc odczytywania Słowa i dzielenia się nim w ramach małej grupki. Na początku każdego spotkania wspólnoty fragmenty Słowa Bożego, wypisane na małych karteczkach, rozdawane są osobom wchodzącym. Jest to Słowo Pana kierowane indywidualnie do każdego z nas.

Uwielbienie – "jest tą formą modlitwy, w której człowiek najbardziej bezpośrednio uznaje, iż Bóg jest Bogiem. Wysławia Go dla Niego samego, oddaje Mu chwałę nie ze względu na to, co On czyni, ale dlatego że ON JEST. Uczestniczy w szczęściu serc czystych, które kochają Go w wierze, zanim ujrzą Go w chwale." (KKK 2639). We wspólnocie gromadzimy się aby dzięki Duchowi Świętemu wielbić Boga Ojca w Jezusie Chrystusie, naszym Zbawicielu. Uwielbiamy Pana przez m.in. śpiew, modlitwę spontaniczną (litanijną), modlitwę w językach. Dążymy do tego, by chwała Boża stała się motywacją i treścią naszego życia, a więc aby uwielbienie trwało w nas nieustannie.

Adoracja - jest zasadniczą postawą człowieka, który uznaje się za stworzenie przed swoim Stwórcą. Wysławia wielkość Pana, który nas stworzył, oraz wszechmoc Zbawiciela, który wyzwala nas od zła. Jest uniżeniem się ducha przed "Królem chwały" (Ps 24, 9-10) i pełnym czci milczeniem przed Bogiem, który jest "zawsze większy" (KKK 2628). Wierzymy, że Pan Jezus jest prawdziwie obecny w Najwiętszym Sakramencie. Możliwość adorowania Go i kontemplowania Jego Obicza stanowi "najlepszą cząstkę" naszego życia i jest początkiem wszelkiej działalności ewangelizacyjnej.

We wspólnocie Adoracja ma miejsce na spotkaniu, podczas którego głoszona jest konferencja, następującym tydzień po Eucharystii. Wszyscy członkowie wspólnoty zachęcani są do częstej indywidualnej Adoracji w intencji osób ze swojego oikos. Adorowanie Pana w Najświętszym Sakramencie jest także wpisane do Reguły Przymierza.

Modlitwa w językach – Forma modlitwy niedyskursywnej, przedpojęciowa ekspresja spontanicznej modlitwy. Jest to ekspresja słowna, której uszeregowanie nie podlega strukturze lingwistycznej. Innymi słowy jest to modlitwa, w której to Duch Święty modli się w nas słowami, których nie rozumiemy.

W Pismie Św., znajdujemy około 30 wzmianek o tym sposobie wyrażania modlitwy. W Nowym Testamencie świadczą o nim Dzieje Apostolskie / 2. 4; 10, 46; 19, 6; /, listy św. Pawła / 1 Kor 12, 30; 13, 1; 14, 2.39 /, a także Ewangelia / Mk 16, 17 /, gdzie Jezus obiecuje uczniom, że będą mówić językami.

Świadectwo – Pierwszy owoc spotkania z Jezusem i uznania Go Panem swojego życia. Pod określeniem tym rozumiemy zarówno tzw. świadectwo ewangelizacyjne, a więc sytuację, w której pewna osoba przedstawia (słownie lub na piśmie) swoje doświadczenie spotkania z Jezusem (konkretne wydarzenie), oraz relacja o tym, co spotkanie to zmieniło. Świadectwo to zachęca odbiorcę do przyjęcia Jezusa, jako Pana i Zbawiciela.

Mówimy też o tzw. świadectwie życia, a więc o postawie życia codziennego zgodnego z wartościami Ewangelii, którym chrześcijanin oddziaływuje niejako na osoby znajdujące się w jego otoczeniu skłaniając je do pytań, rozmowy, a nawet przemiany życia.

Wezwania litanijne – Modlitwa polegająca na wypowiadaniu wezwań podczas modlitwy wspólnotowej. Impuls do rozpoczęcia takiej modlitwy wychodzi od prowadzącego spotkanie, który wypowiada zwykle jedno lub dwa wezwania, zachęcając w ten sposób wszystkich do włączenia się oraz określając charakter wezwań np. wielbiące, dziękczynne, błagalne. Wezwanie jest zwykle zakończone aklamacją powtarzaną przez całe zgromadzenie, np. "prosimy Cię Panie" lub "chwała Tobie Panie".

Modlitwa wstawiennicza – Jest ona modlitwą, podczas której grupa osób wstawia się za człowiekiem potrzebującym umocnienia, uzdrowienia, uwolnienia, przez co objawia się i urzeczywistnia zatroskanie Boga o człowieka, który jest wrażliwy na jego cierpienie, grzech, zniewolenie. Modlitwa wstawiennicza nie jest niczym innym, niż jednym z rodzajów modlitwy prośby, wyróżniającym się tym, że nie modlimy się w niej nie za nas samych, ale: za kogoś innego – i jest to ściśle określona osoba. Modlitwa dotyczy zwykle, w miarę precyzyjnie określonej intencji. Do tych dwóch elementów dochodzi zwykle trzeci: osoba, za którą ktoś się modli zwykle sama prosi o modlitwę i podaje jej szczegółową intencję.

Wypowiedzi Katechizmu Kościoła Katolickiego związane z modlitwą wstawienniczą.

2634 Wstawiennictwo jest modlitwą prośby, która bardzo przybliża nas do modlitwy Jezusa. To On jest jedynym wstawiającym się u Ojca za wszystkich ludzi, a w szczególności za grzeszników. On jest Tym, który "zbawiać na wieki może całkowicie tych, którzy przez Niego zbliżają się do Boga, bo zawsze żyje, aby się wstawiać za nimi" (Hbr 7, 25). Sam Duch Święty "przyczynia się za nami w błaganiach... przyczynia się za świętymi zgodnie z wolą Bożą" (Rz 8, 26-27).

2635 Wstawianie się za innymi, prośba o coś dla innych, jest - od czasu Abrahama - czymś właściwym dla serca pozostającego w harmonii z miłosierdziem Bożym. W czasie Kościoła wstawiennictwo chrześcijańskie uczestniczy we wstawiennictwie Chrystusa: jest wyrazem komunii świętych. We wstawiennictwie ten, kto się modli, "niech ma na oku nie tylko swoje własne sprawy, ale też i drugich" (Flp 2, 4), do tego stopnia, aby modlił się za tych, którzy wyrządzają mu zło.

2636 Pierwsze wspólnoty chrześcijańskie przeżywały bardzo głęboko tę formę dzielenia się. Paweł Apostoł pozwala im uczestniczyć w ten sposób w swoim posługiwaniu Ewangelii, ale też wstawia się za nimi. Wstawiennictwo chrześcijan nie zna granic: "za wszystkich ludzi, za królów i za wszystkich sprawujących władzę" (1 Tm 2, 1-2), za tych, którzy prześladują, za zbawienie tych, którzy odrzucają Ewangelię.

Dzielenie – jest to czas, w którym w grupie kilku osób każdy może opowiedzieć o swoim doświadczeniu wiary, spotkania z Bogiem – czy to na podstawie odczytanego Słowa, czy na podstawie wydarzenia, które spotkało go w ostatnim czasie czy też w formie świadectwa obejmującego dłuższy fragment życia. Dzielenie należy odróżnić od dyskusji, w której podejmuje się wątki poruszone przez poprzedniego rozmówcę, komentuje itd. Poniżej wymieniamy zasady dzielenia się w naszej wspólnocie.

Pamiętaj, że celem spotkania jest dążenie do Boga:

  • Nie wygłaszaj teorii, nie moralizuj: "należy...", "powinniśmy..."
  • Mów o sobie: "Ja tak czuję...", "Ja tak robię..."
  • Mów krótko i konkretnie - więcej słuchaj niż mów. Słuchaj serdecznie.
  • Nie przerywaj, nie pouczaj, nie dyskutuj.
  • Nie komentuj wypowiedzi innych, nie osądzaj - nawet w myślach.
  • Nie narzucaj własnego tematu i sposobu prowadzenia spotkania.
  • Nie narzekaj: "Takie czasy, dzieci, praca, obowiązki - brak czasu dla Boga..."
  • Dziel się głównie tym, co dobre, co pozytywne, co buduje i umacnia innych.
  • Ciesz się, że spotykasz się właśnie z tymi ludźmi.